Tapczan dwuosobowy – sprytny mebel do małego mieszkania

Zastanawiałam się długo, jak połączyć wygodne spanie dla dwóch osób z funkcją dziennego wypoczynku w mojej kawalerce. Rozkładana sofa była oczywista, ale zajmowała za dużo miejsca. Wtedy znajoma podrzuciła mi pomysł – tapczan dwuosobowy. Przyznaję, na początku myślałam, że to taka długa leżanka dla jednej osoby, a tymczasem okazało się, że to pełnowymiarowe łóżko na co dzień służące jako kanapa. W moim przypadku sprawdza się świetnie, bo nie trzeba go składać i rozkładać każdego wieczoru. Wystarczy zdjąć poduszki dekoracyjne i gotowe. W małych metrażach liczy się każdy centymetr, a tapczan nie ma rozkładanego mechanizmu, który zabiera przestrzeń.

welurowa, którą polecam, jest łatwa w czyszczeniu, ale trzeba uważać na ostre przedmioty. Kiedyś przypadkiem wbiłam w nią agrafkę, ale udało się wyciągnąć nitkę bez śladu. Welur w kolorze granatowym maskuje kurz lepiej niż biały, a przy tym dodaje wnętrzu elegancji. Do kompletu kupiłam dwie poduszki dekoracyjne z tego samego materiału, co stworzyło spójną aranżację. W sypialni postawiłam na minimalizm, bo łóżko samo w sobie jest ozdobą. Resztę mebli ograniczyłam do niezbędnego minimum, co optycznie powiększa pokój.

Nie każda kanapa z funkcja spania czy wersalka oferuje tyle przestrzeni co łóżko z pojemnikiem. Wersalki mają zazwyczaj płytkie wnęki, które mieszczą tylko jeden koc. Dlatego jeśli zależy nam na przechowywaniu kompletów pościeli, lepiej od razu celować w łóżko z dużym schowkiem. Polecam modele z podnoszonym stelażem na gazowych amortyzatorach – otwierają się bez wysiłku i nie trzeba zdejmować materaca. Ja wybrałam wersję z tapicerką welurową w kolorze granatowym i do dziś uważam, że to najlepszy mebel w moim domu.

Z czasem odkryłam, że łóżko z pojemnikiem na pościel to nie tylko oszczędność miejsca, ale też sposób na lepszy sen. Zamiast chomikować rzeczy pod łóżkiem w kartonach, które łapały kurz, mam wszystko schowane w zamkniętej przestrzeni. Tapicerka welurowa, którą wybrałam w odcieniu butelkowej zieleni, przyjemnie chłodzi latem i ociepla zimą, a do tego nie mechaci się jak tańsze tkaniny. Welur ma gęstość 320 gramów na metr kwadratowy, więc wytrzymuje codzienne siadanie i leżenie. Co tydzień odkurzam go ssawką do tapicerki, a plamy z kawy usuwam wilgotną szmatką z octem. Żaden z moich gości nie narzekał na wygodę, a przyjaciele często pytają, gdzie kupiłam to cudo.

Drugim wyzwaniem było przechowywanie pościeli. W bloku z lat siedemdziesiątych nie ma miejsca na dodatkową szafę, a wersalka, którą oglądałam wcześniej, miała tylko wąską skrzynię na koce. Postawiłam na lozko z pojemnikiem na posciel w wersji z mechanizmem podnoszonym. To rozwiązanie pozwala schować dwie kołdry, cztery poduszki i zapasowy koc w jednym pudełku. Pojemnik ma głębokość trzydzieści centymetrów, więc bez problemu mieści nawet duże rzeczy jak pled wełniany. Ważne, żeby mechanizm był wyposażony w siłowniki gazowe. Bez nich podnoszenie ciężkiego stelaża z materacem to walka, zwłaszcza rano.

W małych mieszkaniach każdy centymetr ma znaczenie. Łóżko z pojemnikiem na pościel zastępuje mi komodę i szafę nocną. Na półce nad wezgłowiem trzymam książki i lampkę, a w pojemniku zimowe kołdry. Gdy zmieniam pościel na lżejszą, letnią wkładam do worków próżniowych i chowam pod materac. Dzięki temu w szafie zostało miejsce na ubrania, a nie na zapasowe ręczniki. Nawet moja mama, która zawsze narzekała na brak miejsca, po obejrzeniu mojego rozwiązania zamówiła sobie podobne do swojego mieszkania w bloku.

Z czasem przekonałam się, że pojemnik na pościel to nie tylko oszczędność miejsca, ale też ochrona przed kurzem i wilgocią. Przechowywanie pościeli w plastikowych torbach pod łóżkiem to zło – często się mechacą i trudno utrzymać porządek. Wbudowany schowek, zwłaszcza ten z mechanicznym podnoszeniem, działa jak duża szuflada. Moja przyjaciółka ma model z mechanizmem DL, który unosi cały stelaż jednym płynnym ruchem. Nawet przy ciężkim materacu piankowym nie ma problemu z dostępem do rzeczy. To ogromna wygoda, zwłaszcza gdy trzeba szybko wyjąć gościnną pościel o 23 wieczorem.

Mechanizm DL, czyli dźwigniowo-liniowy, to coś, co doceniłam dopiero po roku użytkowania. W tańszych tapczanach często stosuje się prosty mechanizm wysuwany, który blokuje się przy nierównej podłodze. W moim modelu mechanizm DL działa płynnie nawet na dywanie z długim włosiem. Nie trzeba go smarować, nie skrzypi, a do tego jest tak skonstruowany, że materac nie przesuwa się na boki podczas rozkładania. Przy zakupie warto sprawdzić, czy mechanizm ma atest na dziesięć tysięcy cykli. To gwarancja, że nie padnie po dwóch latach.

Tapicerka welurowa to ryzykowny wybór, ale w praktyce okazała się genialna. Na początku bałam się, że szybko się wytrze albo będzie zbierać kurz. Tymczasem welur o gramaturze czterystu gramów na metr kwadratowy jest odporny na przetarcia, a do tego nie łapie sierści kota. Wystarczy przeciągnąć wilgotną szmatką co dwa tygodnie i wygląda jak nowy. Unikałam tylko jasnych odcieni, bo przy codziennym użytkowaniu kawa i herbata to chleb powszedni. Postawiłam na grafit, który maskuje wszelkie zabrudzenia i pasuje do każdej ściany.